A więc plan jest taki:

We wtorek nocy jadę z rodzicami do Głogowa, a z piątku na sobotę jadę do Ostródy. Byle do Piątku:)

W tej chwili gdyby ktoś zadał mi to pytanie odpowiedział bym TAK.

Brak mi słów żeby określić to co przeżywam wewnątrz siebie. Nigdy czegoś takiego nie przeżywałem…..po prostu usycham z tęsknoty.

Pełno kłębiących się myśli, smutnej muzyki, warczenia na ludzi dookoła. Nie radzę sobie z emocjami.

Nie wiedziałem że można aż tak tęsknić, tak Kochać.

Czy potrafiłbym jeszcze żyć sam, jak kiedyś. ZDECYDOWANIE NIE.

Jeszcze jakiś czas temu, zanim poznałem M., chciałem prowadzić życie samotnika, na odludziu z dala od ludzi, którzy są fałszywi i rzadko okazywali mi to co ja im. Najczęściej za moją przyjaźń, pomoc, poświęcenie otrzymywałem same niegodziwości. Teraz tak naprawdę też ich nie potrzebuje, potrzebuje tylko jej, tej jedynej.

Ech…… żałość, nad żałościami.

Niedziela ranek, postanowiłem coś dopisać. To nie jest tak że ja się sam udręczam, to tkwi po prostu we mnie, spowodowane, życiem w nowym miejscu, z dala od przyjaciół, starych zajęć itd. Chyba nie przystosowuje się tak szybko jak myślałem, a może to chwilowa słabość. Przed chwilą policzyłem ile dni w sumie nie będę widział M. – 31.

Nie wiem jak ja to wytrzymam, chociaż innej możliwości nie ma, jeszcze na tak długo się nie rozstawaliśmy. Agresja we mnie po prostu zbiera sie maksymalnie. Co niektórzy już odczuwają na swojej skórze. Ale mam to bardzo głęboko w ………..

Więc ogólnie wieczór dla mnie nieciekawy, zwinąłem się z imprezy wcześnie, z brakiem nastroju, i walącym jak młot parowy sercem. Jak ja cholernie tęsknie, i te poczucie bezsilności. Brak walki M.z M2. o ten długi weekend. Wiem to nie ma sensu,ale ja bym walczył. Ale to ja nie M.
Ciężko przeżywam te ostanie tygodnie bez niej, jak nigdy dotąd, i mimo świadomości że to już tylko chwila i zamieszkamy razem, nie potrafię się zmusić do uśmiechu na twarzy. Spróbuje zasnąć z SDM w tle, chociaż wątpię żeby mi się to udało.

Fot.JA

Mieliśmy dzisiaj arcyważnych gości, przedszkolaczki . Generalnie na sam widok takich dzieci pojawia się człowiekowi uśmiech na twarzy. Wiecie co jeszcze, teraz jak tak wspomniałem te przedszkolaki, to mi sie przypomniał Kętrzyn, czasy pracy w Szczepie Harcerskim Watra. Brak mi strasznie pracy z dziećmi i nie wiem najgorsze jak to zmienić. Co niby zacząłem Współpracować z Inspektoratem ale …… no właśnie, ci ludzie uosabiają wszytko to czego nie lubię, z czym się nie zgadzam.

20:30 czy jakoś tak było, dzwoni telefon, pada pytanie czy poprowadzę zajęcia na kursie z mowy ciała itd. Ludzie ja sięna tym nie znam to kto tam to prowadzi, tak studiuje psychologie, ale jeszcze jej nie skończyłem, poczekajcie. Jak coś robić to porządnie a nie znowu kursy zaczynają prowadzić ludzie do tego nie przygotowani.

Miałem coś jeszcze napisać ale jakoś gdzieś zagubiła mi się w zakamarkach głowy ta myśl. Idę do łóżka.

A nie zdążyłem zamknąć i mi się przypomniało. K. to ma szczęście nie ma to jak w śmiesznym stroju wpaść na ministra. <lol2>

Dla większości pewnie nie znany, zatem odsyłam na stronę tego wykonawcy http://www.finkworld.co.uk/.

Zaczynam się robić monotematyczny, piszę więcej o smutkach niż radościach, a przecież tego drugiego zdecydowanie jest więcej, chociaż gdy tak się zastanawiam, to nie miałbym pojęcia co napisać.

Pierwszy połowę tygodnia, właściwie do dzisiaj, marudziłem M., tak naprawdę nie wiem sam o co. Przecież nie MAM się czego bać.

Teraz się wkurzam na perspektywę spędzenia długiego weekendu bez M., - chociaż i tak nic nie mogę w tej kwestii działać. M. to nie ja, że będę się kłócić o swoje, wbrew wszystkiemu. Pewnie jutro mi przejdzie.

A tymczasem dalej będę słuchał muzyki, a wiecie co najgorsze, jak czasem się resetowałem przy takich sytuacjach ( zazwyczaj pomagało) to teraz nawet nie mam na to ochoty. Dość tego marudzenia.

Zaraz po założeniu tego bloga zaczął się weekend. Po wielu kombinacjach, jak zwykle zresztą, pojechałem do M. Pierwszą noc miałem nocować u Ł. ale ostatecznie wyszło że cały weekend jednak nocowałem u M.

Ogólnie co mogę napisać o tym weekendzie. Było super jak zwyklę z kochaną M.

Zaznaczyć trzeba jednak że nie obyło się bez problemów z M2. W sobotni wieczór postać ta stwierdziła śmiejąc mi się w twarz że postępuje w taki a nie inny zasad bo trzeba być konsekwentny w swoich zasadach. Hmmm….. tak na koniec dodam że tych zasad nie ma, więc trzyma się chyba całkowitego braku zasad.

Jak to już w jednym z pierwszych postów określiłem, jadąc tam czuje się jak bym grał w Totka wiecznie, albo może lepiej w Rosyjską Ruletkę.

Wracając do M2.

M2. nie uznaje czyjejś prywatności i przegląda co kto przegląda i czyta w internecie. Szczerze nadaje się do Rzecznika Praw Dziecka, dzieci też mają prawo do prywatności, tym bardziej pełnoletnie.

Ale cóż zachowań niektórych ludzi po prostu nie da się zrozumieć, a może lepiej nie próbować. Czuję się czasem jak bym grał w totka z tymi noclegami, raz razem, raz osobno, w zależności czy trafię to szóstkę w TOTKA czy nie.

Tych nie racjonalnych zachowań M2. jest więcej, ale na to za późno żeby to opisywać a poza tym mi się nie chcę, jeszcze tylko niecałe dwa miesiące i mam nadzieje że ten element będę mógł zaliczyć do Ad Acta.

„…. to co czujesz to co wiesz…”

Dość długo zastanawiałem się co napisać w tym poście, co by oddało mój nastrój, aż w końcu przypomniał mi się tekst piosenki Brygady Krzyzys, śpiewany swoją drogą przez Pidżame Porno.

Te słowa oddają całkowicie mój obecny nastrój, coś mi mówi że coś jest nie tak, chociaż M. mówi że wszystko jest OK!. N

Może to wszystko przez to że tak dawno już M. nie widziałem. Oby do soboty.